Ey!
Nice sevdiklerimi, titreyen ellerimle,
Bağrına bıraktığım toprak!
Canımın canı dediğim,
Gözümün bebeği diyerek, gözümden kıskandığım,
Her biri birinden güzel çiçeklerim diyerek,
Ez dizanim mirin heye…
Bi bêdengî li ber min radibe,
Li her derîya jiyana min,
Ez dibînim ku tê — lê ez ê te hêj hez bikim.
Lê qeder, bê şerm di guhê min de difisîne:
Bir hüzün kapladı tüm benliğimi,
Koca bir şehrin üzerine çökmüş sis bulutun içinde sanki bütün bedenim.
Bir hüzün kaplamış tüm benliğimi.
Nice güzellikler gizlenmiş ruhumun bir yarısında.
Yaşanan hatıraların aynısı bir daha yaşanmayacak.
Şair Demiş Ki
Ben...
Benden gideceğini çoktan fark ettim
Bildim de... ama sustum.
Neden biliyor musun?
Karanlık çıkmaz sokaklarda kaybolma diye
Gözümde rüzgârın izi,
Kulaklarımda yolların benim için çaldığı senfoni…
Bir hikâyenin son satırındayım,
Ama yeni bir hayatın yolundayım.
Arkamda kalan şehirler suskun,
Boğazımda asılı kaldı yarım bir çığlık,
nefes dediğin şey
çoktan ölmüş birinin
ertelenmiş vedası.
Sen gittin —
içimdeki bütün kapılar kilitli.
Sen öyle bil istedim...
Sana değil kırgınlığım,
Sen “bitti” dediğinde gittin.
Sen gittiğinde ise ben... yeni başladım.
Gitmek mi zor, kalmak mı?
Sen öyle bil istedim...
Sana değil kırgınlığım,
Sen “bitti” dediğinde gittin.
Sen gittiğinde ise ben... yeni başladım.
“Gitti” diyemedim seni bana soranlara.
Nasıl sormazlar seni bana?
Sen, ben değil… Bizdik var olan.
Gecenin karanlığında bir mum gibiydik, beraber yanıp duran.
Ayaz gecelerin en soğuk anlarında, birbirimize sarılıp uyuyan…
Dertlerimize ümitlerimizi katık edip, ruhumuzu doyuran…
Yağmur bulutlarını görünce ufukta
Bir sevinç kaplar yorgun yüreğimi.
Yağan yağmuru seyrederim dakikalarca,
Dolaşmak isterim altında saatlerce.
Söz verdi gonca gülüm,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!