Erdal Koca Şiirleri - Şair Erdal Koca

Tanrı’m; işte bunlar bizi
Sen diyerek kandırdılar
Alim, cahil, hepimizi
Din diyerek kandırdılar
*
Neye yarar böyle zikir;

İnsanız arkadaş her şeyden önce
İnsan değil ise… Gene karşıyım
Nereye gitmişse zulüm işkence…
Amerika, Rusya, Çin’e karşıyım

Yüz yirmi bin elçi gelmiş de çöle

Emri-i hak vaki olur öldüğümü duyunca
Sevinenler olursa onlar da kendi bilir
Amaçsızca yaşayıp bütün ömrü boyunca
Övünenler olursa onlar da kendi bilir
*
Bu bir darbı-ı meseldir zeval olmaz elçiye

Haber var sanırdım kuşlar uçarken
Gelirse, gözümden yaş biter diye
Bülbüller ötüşüp güller açarken
Bahara eriştim, kış biter diye
*
Kızamazdım sana, naz edemezdim

Bilmez miyim giren terler hamamda
Düğün yaptık nikâh kıydık imamda
Köylü kızı saftır dedin tamam da
Yazın köye gelsin bir de öyle gör
*
Hamburgere talim eder hep mide

Karış karış satıldı ne köy kaldı ne bucak
İhanetler diz boyu, vallahi kucak, kucak
Sürüde koyun gibi ayağında bağacak…
… Bağlamışlar çobana, çözmeye korkuyorsun
… Oynanan bu oyunu bozmaya korkuyorsun
*

Yâr boynumu büktün ama
Ele karşı mahcup etme
Yangına su döktün ama
Küle karşı mahcup etme
*
Ateş sönmez yanar bende

Doğarken, nesepsiz doğan nesilden
Bu millete hayır gelmez Mehmet’im
Çağlar öncesinde kalmış fosilden
Bu millete hayır gelmez Mehmet’im

Kokuşmuş yozlaşmış medeniyetten

Bir ömür resmine bakmakla geçti…
Kanayan yarama merhem mi oldun
Şiir yazıp, ağıt yakmakla geçti
Kanayan yarama merhem mi oldun
*

Nami dede sen yoksun, yalnızım buralarda
Ne köyün tadı kaldı ne yaylanın tadı var
Hangi akılla geldik bu sene ilkbaharda
Ne köyün tadı kaldı ne yaylanın tadı var

Tamam, çocuklar dedi yazlıkta çalışalım