Ercan Kara Şiirleri - Şair Ercan Kara

Ağır ve mağrur bir sessizlikle demleniyor zaman,
Yılların içinden süzülüp gelen o sert rüzgâr yatışmış gibi.
Dışarıda her şey kendi sesini arayıp buluyor da
İçerideki o kadim yorgunluk bir türlü durulmuyor.

Uçsuz bucaksız bir ovanın göğe açıldığı bu boşlukta,

Zamanı geriye doğru yürüten o keskin hafıza,
Gelip bu sessiz odanın eşiğine bırakıyor yükünü.
Cebimde biriken o söylenmemiş, o yarım kalmış cümleler;
Ne bir af diliyor geçen yıllardan ne de sığınacak bir bahane arıyor.
İnsan tepeleri aşar, vadileri geçer de,
Sırtını döndüğü o tek sokağı söküp atamaz içinden.

Zaman, burada romantik bir saat kulesi değil;
Hafızayı liflerine ayıran,
Büyük ve endüstriyel bir tasfiye dairesi.
Kutsal saydığın o ilk gençlik sızısı, aşk,
Çarkların arasına sıkışmış bir kumaş parçası gibi
Lif lif çözülüyor modern bir sessizlikte.

Işığın ilk kırıldığı yerde durdum;
dünya aşağıda, küçük ve gürültülüydü.
Ruhum o yüksekliğin sessizliğine tutundu,
zamanın bittiği, gökyüzünün başladığı o sınırda.

Bir şafak vaktiydi, hani insanı kendine yabancılaştıran.