Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Yıldızlar sönüyor gökyüzü kara
Kalbimde açıldı derin bir yara
Zaman akıp gitti, durmadı bir an
Geriye kalanlar sadece yalan

Toprak alır beni, saklar bağrına

Sormadan açtım gözümü, bu yabancı diyara
Haberim yoktu gelirken, düştüm derin bir nara
Bir nefesle başladı, bu gizemli hikâye
Bilmeden adım attım, verilmiş bir payeye

Küçücüktü ellerim, sonra birden büyüdüm

Yıllar boyu içimde bir fırtına koptu
Öfkem dindi sonunda, ateşim de söndü
Karanlık yollarımda bir ışık doğdu
Ruhum huzur bulup, kendine döndü

Kırılan kalbim artık sitem etmiyor

Dünya döner durmaz hiç yerinde
Bir sızı var kalbin de derinde
Sevgi bitti sanki her bir yüzde
Kış hüküm sürer bu sıcak güzde

Cana can katmadan can alan insan

Işıklar altında sahte bir gülüş
Karanlık odada sessiz bir çöküş
Gördüğün sadece dıştaki kabuk
İçimde fırtına, dışarısı soğuk
Maskeler takılı, yüzler hep aynı
Kimse görmüyor kalpteki kaybı

Gece akar caddelerde
Ay ışığı gözlerinde
Bir adımın olay olur
Kalbim döner peşinde

Kalbimi açtım her gelene
İnandım her bir gülene
Dost bildim yalan yüzleri
Duymadım acı sözleri

Yandım ama hiç sönmedim

Eski bir şarkı çalar derinden
Oynatır dünyayı sanki yerinden
Bakışlar soğuk, eller buz gibi
Kayboldu sevda bir yıldız gibi

Şehir değişti, yollar yoruldu

Bir adım ötesi sonsuz gece
Hayat çözülmez bir bilmece
Sınırdayım, nefesim dar
Yüreğimde bitmez bir efkâr

Sokak lambaları altında yalnız adımlar
İçimde büyüyen suskun paramparça anılar
Sırtımdaki yükler ağır geceler kadar
Güvendiğim herkes oldu başka yüzler kadar