Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Sordun mu hiç kendine, bitti mi diye?
Her şeyi bıraktım ben o geçmişe.
Umrumdaydın inan, her anımda sen,
Vazgeçmedim asla, seni severken.

Kırmana izin verdim, son zerreme kadar,

Bir rüzgâr esti de savurdu külümü
Görmezden gelme şu garip hâlimi
Sana adadım ben bütün ömrümü
Kırma ne olur şu dertli gönlümü

Güneşim doğmuyor sen olmayınca

Hani aşkımız bir masaldı?
Neden geriye hüzün kaldı?
Hani her zorluğu aşardık?
Neden biz yarı yolda kaldık?

Verdiğin sözler hep havada,

Gözlerin ardında saklı yedi göğün ötesi,
Bu fani dünyada çınlar kalbimin derin sesi.
Sürgün şehirlerde biter ömrümün her gecesi,
Sen kalbimin en kuytu medeniyet mimarı,
Ey ömrümün en kutsal, en mukaddes baharı.

Gökyüzü karardı, yıldızlar söndü
Dünyam tersine bir anda döndü
Umutlar tükendi, bitti hayaller
Yabancı oldu bana bütün eller

Beni vurdular anne, haberim olmadı

Koştun durdun hep aynı hevesle
Nefes aldın sanki son saniye
Hataların peşini hiç bırakmaz
Akan sular geri asla bakmaz

Su testisi su yolunda kırılır

Bugün varız, yarın yokuz,
Gel gönül, dert etme, akar suyuz.
Gülüp geçmek en güzel huyumuz,
Boşvermişim dünyaya,
ne olacak bizim hâlimiz?

SEN KUMSALDA KUMTANESİ
BEN DENİZLERDE DALGA
SENİ HER YOKLADİĞİMDA
TANE TANE GİR DÜNYA MA

BAZEN HIRÇINLAŞIRIM

Gözlerim kapansa, dünya kararsa
Kokunla bulurum seni her an yanımda
Dokunsan elime, kalbim sarsılsa
Tanırım tenini karanlıkta olsa

Nefesin duyulur sessiz gecede

Bir bakışla başlar her şey
Tatlı dille süslenir
Gönül kanar her söze
Umutlarla beslenir