Epstein Şiiri - Afşin Dualı

"Gerçekler asla sonsuza dek saklı kalmaz..."
Dünya bir uçurumun kenarında...
Zevkler uğruna feda edilen ruhların sessiz çığlığı bu.
Dinle...
​
Altın kadehlerde kan rengi bir şarap,
Zirveden aşağı akar bu kirli nehir.
Masum ruhlar olmuş ellerinde harap,
En güçlülerin kalbi artık bir zehir.

Adalarda kurulan o gizli pazar,
Gümüş tepsilerde satılan onur.
Şeytan bu sofrada her an mezar kazar,
Sonsuz karanlığa çekilir bu nur.

İnsanlık çürüyor altın kafeste,
Güçlüler azıyor, dünya yanıyor.
Bir şantaj gizli her son nefeste,
Kalpler bu zevki saadet sanıyor.

İpekli kumaşlar gizlemez bu yaramı,
Zevkin doruğunda insanlık çöker.
Helal saydılar kendilerine haramı,
Zalimler mazlumun ömrünü söker.

Vicdanlar pas tutmuş, mühürlü dudaklar,
Altın zincirlerle bağlanmış her heves.
Güneşin doğuşunu bekler o uzaklar,
Bu ağır havada tükenmiş nefes.

Saraylar yükselir ahların üstüne,
Ahlakın tabutu taşınır omuzda.
Dönüp bakmazlar hiç geçmişin dününe,
Ruhlar hapsolmuş o kapkara buzda.

Şantaj masalarında paylaşılan güç,
Küresel bir ağda örülür bu ağlar.
İşlenen bu cinnet, en büyük üç suç,
Gökyüzü bu büyük haksızlığa ağlar.

Süslü yalanlarla boyandı bu düzen,
Zulmün meşalesi ellerde yanar.
Mazlumu ezenler, dünyayı üzen,
Kendi kuyusunda bir gün uyanır.

Dur ve bak... Bu karanlık seni yutmadan önce...
Bir kapı var, her zaman açık olan.

Asıl kurtuluş ancak Hakka dönüştür,
İslam’ın nuruyla aydınlanır bu yol.
Nefsi terbiye etmek, kutsal bir düştür,
Rahmana teslim ol, huzurla dol.

Kur’an’ın hükmüyle kırılır tüm zincir,
Ahlakın kalesi sağlamdır orada.
Zulmün kökü kurur, biter o bin bir,
Kurtuluş limanı bekler bu karada.

İnsanlık çürüyor altın kafeste,
Güçlüler azıyor, dünya yanıyor.
Bir şantaj gizli her son nefeste,
Kurtuluş ancak Hakka varıyor.

Sert Ses: "Düzen bozulur..."
Berrak Ses: "Hak baki kalır."
Birlikte: "İslam'da huzur bulur."

(Bütün mesele üç kuruş kâr etmek demi.
Bütün mesele karnım nasıl doyar demi.
Bütün mesele zevkim nasıl tatmin olur demi.
Benim aldığımdan ne çıkar ki demi.
Aldın ne oldu peki..!)

Toplum ahlakını çürüten sinsi bir el,
Sapkın fikir, sapkın bir temel,
Ağaç kovuğuna kuş için saray yapan bir medeniyetten,
Canlı ayrımı yapmaksızın vahşeti ilah yapan medeniyete...

İlah emri açık kısas hükmünde hayat,
Kısası uygulayan batı, bizde ise münafıklar.
Nebi'nin cennet ayakları altındadır dediğine,
Zulmü reva gören sözde insan zürriyetine,
İslam’dan gayrı batı hayranlığı ile çürüyen nesle..

Çürüyen nesil çürüyen fikirler,
Toplum yapısı zehirleniyor sarmaşık düzenle,
Zenginin eli kiri dediğine,
Fakir ömrünü çürüttü adalet nerede..!

Ömer nerede..!

Kuyuda bir kuzu ölse sorumlusu benim,
Bir çocuk acıksa sorumlusu benim,
Adalet incinmesin bedenimi çiğnetirim,
Diyen ömerden geriye kalan çürümüş nesle..!

Ömer nerede..! Ben aciz kul Afşin nerede..!

(Karınca adımlarını hızlandırdı.
Tavizsiz soluk soluğa nefsi.
Güldü karga acı acı.
Karınca tok sesle safın neresi dedi.."

Kulak tıkalı feryatlara.
Cehennemde acı feryadına zebani sağır.
Kölesisin zalimin tutan tasmanı.
Adalet nerede.. Şerefin nerede..!)

Kuluçkada sabrım, artık yırttım,
Cezası gelmeden ölümün bırakın,
Dişimle parçalayayım..
​
Bilevli her vakit, dilim sivrildi,
Kısası getirin, ar namus yitirildi,
Köpeğe tecavüz eden bir dede,
Akıl kenefteki nefis gibi kirli..
Ben vicdanın sesi olmaya geldim,
Ceninde bir bebek yeni açmış gözleri,
Koruyor onu dört yanında melekleri,
Nefis bu kadar aç, bu kadar mı vahşi,
Dişimle parçalayayım bırakın beni..
​
Dişimle parçalayayım bırakın!
Parçalanmış bedene baktım!
Döndüm insanlığa baktım,
Ve sonra sözlerimi tetiğe bıraktım!
Adaleti nerede insanlığın?
Değil devlet adalet insanın vicdanı!
​
Sözlerimi tetiğe bıraktım,
Bebeği klozete atan anneye baktım,
Döndüm insanlığa baktım, Neredeler..!
Çocuklar evin gül bahçesi dendi,
Onlar günahsız dahi bir melekti,
Tecavüz edip öldürene ne demeli,
Yağmur yağsın diye dua eden insana baktım,
Oysa Mikail öfkeli..
​
Taş yağmıyor şükret,
Lût kavmi oldun taş kesilmedin şükret,
Annenin başını kesip attın,
Dönüp insana baktım,
Sözlerimi tetiğe bıraktım..
​
Dişimle parçalayayım bırakın!
Parçalanmış bedene baktım!
Döndüm insanlığa baktım,
Ve sonra sözlerimi tetiğe bıraktım!
Ar yağsın önce muradımız,
Ahlakı yiten diriler ölümden kaygısız!
​
Ölümü özler mi mazlum,
Azraili özlemle bekler mi masum,
İnsan olanın vicdanı parçalı kanlı,
Masum yüzler parçalı,
Ölüm yakasına yapışmadan bırakın zalimi,
Parçalayayım, Tetikte kelimelerim, Parçalayacağım..
​
Yozlaşmış günah şehri, ahlâk polisliği...
Burada kanunu çiğneyen kimse yok, çünkü zenginlik ülkesi..
Ahlâk, iki dudak arasında lüle,
İmdat eyliyor hâyâ edenler Rab'den..
Ah zaman gerilere, en gerilere dönsen..