Perde açılmaz.
Çünkü perde yok.
Tül var.
Arkasını gösterir.
Göstermez.
Sakladığını fısıldar.
Perde açılır.
Salon dolu.
Ama kimse yok.
Işık düşer sahneye.
Ortada bir adam.
(ZEUS, THOR, LOKİ ÜÇLEMESİ)
Sessizlik bürünür koca sahneye,
Bir gölge belirir, yürür kibirle.
Zeus adını yazar boş gökyüzüne,
Kolları kasılır koca bir devle.
Gözümüzü açtık mı sahne hep aynı sahne
Sufle veren yok, konuşsak iki kelime
Dünya dönüyor dediler büyük bahane
Doğduğumuz gün giydiğimiz gömlekteyiz
Gelecek biletlerin hepsi karaborsa
Diri tut umudunu kandırıldığın kadar büyürsün
Büyüdüğün yerde küçülürsün
Küçüldüğün yerden ayağı kalkarsın
Kalktığın anda kendine varırsın
Vardığın yerde saçını başını tararsın
Sonra kendine maaşlı bir iş ararsın
Ben ben sem?
Sen sen sen?
O zama biz kimiz?
Ben değil sen söylesen?
Yine düştün gönlüme sen
Sana türkümü söylesem
Ben çocukken izlerdim Dünyayı
Özgürdük, ip atlıyan çocuklar gibi
Ne zamanki, ipi ipsizin eline verdiler
Dünya topaç gibi dönmeye başladı.
engin topkan
Bir zeytini üçe böler katık yapardık
Aza kanaat eder aç iken tok yatardık
Kasaba minnet etmez nara atardık
Alın teri helal lokma şükre katardık.
Zeytin ağacıdır toprağın gözü,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!