Namazı rükûyu unutmuş millet.
Haramı helâli şaşırmış millet.
Kandil bayram derdine düşmüş.
Kul olmayı unutmuş millet.
Dili duada, gönlü dünyada,
Neden içimi acıtıyor bu kadar?
Neden dağlara vurmak istiyorum kendimi?
Kırk yaşıma mı geldim sahiden ben,
Hâlâ melankolik, umutsuz bir aşk avcısı.
Gülün bülbüle mi, bülbülün güle mi âşık olduğundan bana ne...
Sahi, mısralara sığar mı aşk?
Gökyüzünden düşen gökkuşağına...
Kerem'in yandığı ateşle boy ölçülebilir mi?
Kırsalda koşan yılkıların huzuruna ulaşabilir mi?
Sevgili diye başladı şair.
Sevgiliye yazılmış binlerce dizeyi anlattı.
Kimi lâl oldu, kimi hayâsızca şakıyan bülbül.
Sevgili diye başladı ve sevgili diye sustu.
Kırlangıç yürekli sevgiler.
Ah demeden gitti çocukça gülüşler.
Kelimelerimiz de kirlendi bizim gibi.
Eski bir kitap arasında gizlenmiş hasretler.
Bülbül'ün sesinde sevgiler.
Ve sen geldin aklıma.
Akasya çiçeklerinin kokusu altında.
Şiirlerin satır aralarında.
Anne ceylanın hüzünlü bakışında.
Yaşından yorgunum diyor Adil Erdem Bayazıt.
Eskiden anlamazdım yaşından yorgun olmayı.
Bilmezdim aslında tükettiğimizin ömür olduğunu.
Nefes almanın bile yorucu olduğunu,
İnanmazdım kelimelerin bu kadar fakir kalacağına.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!