En Tatlı Yenilgim Şiiri - Maraşlı Osman

"İnsan sınanmadığı acının bülbülüdür, sınandığı acının dilsizidir."

Ne bir gurur kavgasıydı bu, ne de bir takıntı,
Sen, yüreğimin yıllanmış,
Aylarca beklenen,
İlklerin ve teklerin adıydın.
Dualarımdın sen, her gece akan,
Ağlayarak uyuyakaldığım,
Gecemin, en uzun nöbeti.

​Ben seninle,
Huzursuzluğa da sığınırdım, imkansızlığa da...
Yokluğa bile vardım, sen varsan.
Bilirdim oysa, mesafelerin kaçınılmazlığını,
Ama yine de, "kal benimle, gitme" demek,
Yalnızca benimle olman, yeterdi her şeye.
Yetmedi...
Yetemedim sana.

​Sen,
Aklımla kalbim arasında sıkışmış,
En derin yaralarımın melhemi.
En güzel çaresizliğim,
En tatlı yenilgimdin...
Sen ki;
Mantığımın sınırlarıyla kalbimin uçurumu arasında,
Sıkışıp kaldığım o en derin sızı,
Ömrümün en güzel çaresizliğiydin.
Yeter ki gitme,
Yeter ki bırakma beni istedim... Ama hepsi boşunaydı.

Gittin hayatımdan..