Dostluğun çırası tutuşmuşken benliğimde
Dağlar bir bir ardım sıra devriliyor
Yollar geçildikçe eksiliyordu
Özlem her geçtiğim zamanda biraz daha büyüyor
Örselenmiş sahipsizliğin gün batımlarından sıyrılıp
İnsanlığın çark etmediği yüreklere
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta