En Eski Zaman Şiiri - Hikmet Alkan

Zamanın,
Hazinesinden çıkan gözlerin,

Örtüyor,
Siyah bir pelerin gibi,
Yalnızlığın üstünü,

Sokak lambalarının altında,
Çıkıyorum titreyen gölgeden,

Duvarların ardında,
Uykusuz kuytularda bir çift ışık,

İzliyor beni sessizce,

Karanlığın gözleri,
Yüreğine göm beni diyor,

O gözler ki,
Ne yargılıyor ne de bağışlıyor,

Sadece gözlerin,
Tesbih tanesi gibi diziyor göz yaşlarımı,

Yarım kalmış sözlerin,
Gizlenmiş kırgınlıkların içinden,

Ruhumun,
En kuytu köşesine sızıyor,

Gözlerim yıldızlar gibi,
Sadece zifiri boşlukta parlıyor,

En çok,
Gürleviğin gözlerinde yüreğim,
Sallanıyor bir yaprak gibi,

O zaman,
Ben en eski zamandaki,
Zamanı özlüyorum,