Ben değil, zaman yorgun.
Ondan bu kadar hızlı geçmesi, bitsin diye
Ve beni tüketmesi
Her yeni bir güne rağmen.
Şimdi o salıncakta oturup,
Ay ışığında çamaşır kurutan kadar ahmaksın.
Uyurken kendini kaybedecek kadar yatağa bağımlı.
Son derece rüyalarını hatırlamayacak kadar da sahipsizsin.
Söylesene, seni usandıran neydi hayatta.
Yaşam akıp giderken yaşlanıp, yaşayamamak mı?
Son nefesi alıp, aya baka kaldığın yerde unutulmadan.
Ve veda şiirlere...
Sadece içimde mırıldanıp unutacağım.
Çocukluğumun hayalleri gibi.
Tutunamayacak satırlarda.
Kalemi kırık düzenin.
Tabi ki haksızım.
Öyle olmasa gidermiydin?
Sözü kesip gideceğini düşünmeden.
Hak tanıdım, bana hakkı olan bazı kelimelere.
En başından özür dileyerek başlasaydım.
Olurmuydu böyle bir hakkın?
Sessiz, dingin sabahı bekleyen bir gece.
Tepelerin rüzgârdan kalkan tozu dinlenmiş.
Homurtuları yutmuş develer susuz.
Aşağıda ayak gezdirip arananların gecesinde.
Yok duyulsun bir canlının kımıldaması.
Gönüllerde bir sükût.
Dağları ne yürütür ?.
Kuşlar ne götürür ağzınd?...
Bunca ses kalırımı kimsenin kulağında?.
Yalnızlık, uğultulu bir manzarada...
Suyu çekilir bulutların.
Yol bulur dağların altında!...
Geceler size ne söylüyor.
Nasıl dalıp birden bire.
Birden bire sabaha çıkıyorsunuz?
Öyle yorgunum, öyle bitkin.
Öyle kendimden itici.
Saatlere kırıcı.
İçeri girince..
Yüzüme vurur bir sıcaklık.
Perdeler çekili, koltuklar boş.
"Senmi geldin" diye bekleyenim hariç.
Merak edenim var elbet.
Saate bakmak için araladığım kapıdan.
Kala kaldı dilimde adın
Üzmezmi, sevgili?
Severmi ebedi, Severmi kadın.
Sustu sözlerim beni misali
Ucu biten kalem değil!..
Satır, satır dolan kağıt var.
Silip geçse de silgiler.
Yaşanmış hayattan tortular var.
Ne hatırlanır yazılan...
Nede unutturur silinen...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!