Akşamları yorgunluğumuzu taşırdık toprak evlere
En sıcağından söyleşimizi kurar
Bir demli çayın gülümsemesindeki
Yarenlik bir karanfil gibi açardı
Göz bebeğimizde emmioğlu
Çocukluğumuz yayla yokuşunda açan güller gibiydi
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
