Emir Kerküklü Şiirleri - Şair Emir Kerküklü

Hani hayaller kurmuştuk biz en sağlamından, yıkılmaz diyorduk hiçbir fırtınada, sahil kenarı demiştik küçük kırmızı panjurlu yuvada beraber güneşlenecektik geniş bahçesinde. Hani hiçbir yağmuru es geçmeden, sırılsıklam ıslanacaktık el ele kasaba yollarında. Hani beraber gülecek beraber ağlayacaktık hatta beraber mis kokulu yemekler hazırlayacaktık. Hani bende sen, sendeyse sadece ben var olacaktım. Hani beraber yaşayacak beraber yaşlanacaktık. Hani ahirim olacaktın hatta ahiretim!
Hasret bu kadar acıtırmış bu denli yakarmış insanın içini. Çekip gittin hiç sevmemiş gibi bakmadın bir kez olsun ardına, yaktın yıktın tüm hayalleri sadece küllerini bıraktın bana,
Sen gidince daha iyi anladım oysa, bir kelebek ömrü gibiymiş aşk, güzelliği bir ömre sığar ömrü ise kısacık bir günlük kadar...

Koskoca insanlar olduk, uzun yılları geride bıraktık, tüm mevsimlerini yaşadık, ama küçücük kelebeğin kısacık ömrüne sığdırdığı mutluluğu bulamadık.
Belki de bilmedik, mutluluğun sırrını küçücük kanatlarında, uçuşan o renk cümbüşünde, kısa ama yoğun ömründe, kapanmıştı belki de cevap, hayatın gizli planında.
İnsanlar büyüdükçe unuttular, neşenin asıl adını. ama bak, kelebek dururken çiçekte, dans ederken rüzgarla, belki de öğretir bize hala, neşenin kaynağını, büyüklükte değil, küçüklükte saklı bazen huzur anı, koskoca hayatta, kelebek kadar olmak, derin bir mutluluğa sahip olmanın anahtarı.

Gizli bir kara sevdanın ateşiyle kelebeğin dans ettiği gibiyim.
Her an kıvılcımlarında yanarak yok olacak biriyim!
O ateşin ölüm dokunuşuna bağlanımış bir deliyim.

Sanki insanoğlu birçok gözle ağlamak istemiş,
Bunun için de yazmayı keşfetmiş.
Mürekkeple kelimeleri ağlasın diye.
Hüzünü daha derin hissetmek için de birden fazla kalp icat etmek istemiş işte o zaman şiirini yazmış.
Her mısrası birer kanayan kalp olsun diye.
Emir Kerküklü

Keşke yalınayak dizleri çizilmiş mahallenin yaramaz çocukları olarak kalsaydık..
Ne dünün anılarını ne de yarının korkularını düşünseydik.
Keşke ülkeler de, sınır tanımayan hayallerimiz gibi olsaydı, ne zaman özlediysek gözümüzü kapatıysak özleneni karşımızda görebilseydik.

Keşke rüzgarın estirdiği yapraklar gibi savrulsaydık,
Güneşin ısısıyla yanan kumları hissetmeden denizlere açılsaydık. Keşke gözlerimizden yaşlar dökülseydi de acılarımızı unutsaydık.

Geldim bu şehre,
Ama sen olmadan, her yer yabancı geldi bana.
Sokaklar da sessiz, sesler de kimsesiz,
Sanki tanımadım bu yeri, ya da o beni hiç tanımadı.

Keşke bugünkü aklım olsaydı,

Ben kimim, nereden geldim,
Bir rüzgarın fısıltısı mıyım?
Belki bir yaprak, belki bir çiçek,
Gözlerimde hüzün, kalbimde merak.

Dalgaların sesi kulağımda,

Kalbim, sana uzanan yolda,
Tarifsiz bir şekilde dertli.
Bu yolda kalmanın her anısı,
Her ne kadar yaşansa da acılı
Diğer ucunda sen varken,
Acı kimin umurunda ki?

Sensiz kalp, çaresizce kısırdır,
İçinde sadece senin izin var.
Sen yoksan hiçbir his doğmaz,
Aşkın haricinde, kalbim boş bir mezar.

Bakışlarım düşerken yıldızlara,

Seni uyandırmak istemezdim ama seni benden bu kadar süre alıp götüren uykunu kıskandım galiba.