Emanet Sevda Şiiri - İsmail Poyraz Kılıç

Belki bir gün,

Adımı hatırlamazsın.

Sesim rüzgarın arasında kaybolur,

Yüzüm eski bir fotoğraf gibi silinir zihninden.

Ama olur da bir gece,

Sebebini bilmediğin bir huzur iner yüreğine,

İşte o vakit bil ki

Bir zamanlar seni bütün samimiyetiyle seven bir kalbin

Duası değmiştir ömrüne.

Ben senden bir şey istemedim.

Ne bir söz,

Ne bir bekleyiş,

Ne de dönüp ardına bakmanı.
Yalnızca mutlu olmanı istedim.

Çünkü sevgi bazen,

Kendinden vazgeçip sevdiğinin huzurunu seçmektir.

Şimdi aramızda yollar var,

Şehirler var,

Belki de kapanmayacak mesafeler.
Ama Rabbim bilir ki,

Kalpten çıkan hiçbir sevgi kaybolmaz.

Ya bir kavuşmaya dönüşür,

Ya da sahibini cennete götüren güzel bir duaya.
Bu yüzden içim huzurlu.

Ben seni kaybetmedim aslında
Seni, emanetlerin en güvenli yerine bıraktım.
Ve bir gece daha,

Ellerimi semaya açtığımda,

Adını yine sessizce kalbimden geçirip

Aynı duayı fısıldayacağım
“Allah’ım,

Onun kalbine benden daha güzel sevinçler ver.

Gözlerinden hüznü,

Yolundan karanlığı eksik etme.

Ve eğer bir gün beni hatırlarsa,

Beni değil

Onun için ettiğim duaları hatırlasın.”
Ben seni,

Ömrüme yazılmış bir hikaye gibi değil,

Rabbimin bana öğrettiği en güzel dua gibi sevdim.