Emanet kalp Şiiri - Mustafa Çeker

Çok güvendiğim kalbimi
Değer verdiklerime bıraktım bir sabah…
Göğsümde şimdi ıssız bir rüzgâr eser,
Adı “özlem” olan, dilsiz bir yangın.
Onlar aldı o kalbi,
Sıcak, ürkek, kanayan bir kuş gibi avuçlarına.
Kimi nazikçe sardı yaralarını,
Kimi bilmeden derinleştirdi bıçak izlerini.
Şimdi her atışında duyuyorum onları;
Gülüşlerini, sessizliklerini, uzak adımlarını…
Kalbim artık bende değil,
Onların gölgelerinde dolaşıyor geceleri,
Onların rüyalarında uyanıyor sabahları.
Bazen korkuyorum…
Ya incitirlerse diye titriyor içim.
Ama korkmak da sevmenin bir parçası,
Çünkü seven insan,
En büyük cesareti gösterir:
Kendini tamamen teslim etmeyi.
Arada bir dönüp bakıyorum o boşluğa,
Parmaklarım yokluğunu arıyor hâlâ.
Fakat biliyorum,
Kalbim onların elinde daha anlamlı,
Daha canlı, daha gerçek.
Zaman zaman acıyor,
Her hâliyle bana onları hatırlatıyor.
Pişman değilim bu emanetten,
Çünkü sevmek;
Kalbi kendi kafesinde tutmak değil,
Onu özgür bırakmaktır en sevdiğin ellere.
İster korusunlar,
İster unutsunlar…
Ben yine de orada kalacağım,
Onların en sessiz dualarında.
Çünkü kalbim artık sadece benim değil;
O, bizim oldu.
En acılı ve en ölümsüz
Aşkın ta kendisi…
Bıraktım işte…
En değerli parçamı, en değerli olanlara.
Ve bu bırakış,
Asla bitmeyen bir sarılma oldu.