Emanet Can Şiiri - Kenan Güç

Kalp Rabbimin sahibiyle atar,
Sen mülkün mü sandın bu canı?
Bir nefes borçtur, ömür emanet,
Kime bıraktın yarınlarını?

Toprak susturur en büyük sözü,
Taht da devrilir, ad da silinir.
Bugün elinde tuttuğun dünya,
Yarın bir avuç toprağa bölünür.

Bir yetimin ahı düşerse geceye,
Uyku girmez artık gözlerinin içine
Mazlumun gözyaşı ağırdır kardeşim,
Taş bile dayanmaz o yükün içine.

Gönül kırmak kolay, onarmak zor,
Her yara görünmez, izi derinde
Sen kendiğini dağ sanırken bir gün,
Bir yaprak olursun rüzgarın elinde.

Ne mal senindir, ne beden senin,
Bir güh hesabı sorulur her şeyin.
Kibirle yürüdüğün o uzun yollar,
Sessizce kapanır ardına senin.

Kalp Rabbimin sahibiyledir,
Sen yalnızca misafirsin dünyada.
Bir gün son nefes dudakta kalır,
Ne hükmün kalır, ne adın dünyada.

Kalp Rabbimin sahibiyle atar,
Sen mülkün mü sandın bu yüreği?
Bir gün avuçlarında kalan yalnız,
Toprağın soğuk, suskun gerçeği.

Nice hükümdar geçti bu yoldan,
İsmi taşlara yazıldı, silindi.
İnsanın kendine kurduğu dünya,
Bir sabah kendi altında devrildi.

Mazlumun gözyaşı düşer toprağa,
Toprak saklar, zaman unutmaz onu.
Bir annenin iç çekişi yeter bazen,
Yıkar insanın kurduğu bütün sarayı.

Kalp Rabbimin emanetidir insana,
Ne senindir, ne sonsuza dek kalır.
Bugün kendini dünyanın sahibi sanan,
Yarın bir mezar başında yalnız kalır.