Elveda Hepinize Şiiri - Menderes Dağlaroğlu

Kimi zaman gönlümde bahar oldu,
Kimi zaman yüreğimde kara kış.
Kimi zaman içimde umut oldu,
Kimi zaman sessiz, tatsız bir düş.

Her sabah bir yanım güldü dünyaya,
Geceleri bir yanım kaldı yarım.
Kimi zaman, her gün yürüdüm yaya,
Kimi zaman da oldu tonla varım.

Ömrün acısını, ömrün tadını,
Hayat ne varsa aldı bana kattı.
Söylenecek bir söz bile kalmadı,
Bu bedenim yavaştan yere yattı.

Artık ne masal kaldı anlatacak,
Ne de eski günler kaldı dönecek.
Bir ömür geçti şu an gözlerimden,
Kim bilir, dünyada neler bitecek?

Bu hayatta kimi yaşar çok bolluk,
Kimi fakir yaşar, küser kadere.
Hayat dediğin kısa bir yolculuk,
Sonunda varır herkes aynı yere.

Her gün dolaştığım güzel parklara,
Bana gölgelik eden ağaçlara,
Penceremde yem verdiğim kuşlara,
Elveda, su içtiğim ırmaklara.

Dinlediğim efsane masallara,
İçimde doğan güzel umutlara,
Hayalini kurduğum yarınlara,
Elveda, geride kalan dostlara.

Çılgınca yaşadığım sevdalara,
Yaşadığım tüm platonik aşklara,
Bu yüreğimde uhte kalanlara,
Elveda, dünlere, hatıralara.

Yarım kalan, acı, tatlı sözlere,
Gönlümdeki yaşanmış sevinçlere,
Omuzumda taşıdığım yüklere,
Elveda artık...bir bir hepinize.

Bir ömür acısıyla tatlısıyla yaşandı,
Bir ömür sonunda usulca bitti.
Ölüm sessizce kapıma dayandı,
Gözümde, dünya sessizce gitti.

Vade doldu, ne dün kaldı, ne yarın,
Ne de kaldı, anlatacak masalım.
Kuruşluk değeri kalmadı malın,
Gelin hepinizle vedalaşalım.

Kapanırken hayatın son perdesi,
Elveda ..
Bir bir hepinize ..