Elifte sen hali. Şiiri - Can Elif

Senin yazdıklarını okurken, içimde uzun zamandır susturduğum bir özlem yeniden konuşuyor.
Çünkü bazı insanlar yalnızca sevilmez; insanın içine işlenir. Sen de bende öylesin…

Seni özlemek, uzak bir şehri özlemek gibi değil;
kendi içimde eksilen bir parçayı aramak gibi.
Ne yana dönsem izine rastlıyorum,
hangi şarkıyı dinlesem sesini duyuyorum,
hangi kelimeye dokunsam sonunda sana varıyorum.

Bazen seni düşünmek bile yetiyor kalbimin hızlanmasına.
Çünkü sen, aklımdan geçen bir düşünce değil,
kalbimde yaşayan bir duygusun.

Özlüyorum seni…
Sesini, bakışını, varlığını,
yanımdayken dünyayı unutturan o hâlini…
Ve en çok da sana sarıldığımda içimde
oluşan o tarifsiz huzuru.

Belki mesafeler var aramızda,
ama sevgi bazen uzaklığı değil,
kalbin kime ait olduğunu ölçer.
Benim kalbim ise çoktan sana ait.

Bir gün sana kavuştuğumda
sana ne kadar özlediğimi anlatmayacağım.
Sadece sarılacağım.
Çünkü bazı duygular anlatılmaz;
insan sevdiğine sarılır ve
bütün suskunluğunu o sarılışta bırakır.

Sen benim içimde yarım kalan değil,
tamamlanmayı bekleyen en güzel hikâyemsin.
Ve ben hâlâ o hikâyenin en güzel yerinde,
seni seviyor olacağım..