Elde Avuçta Kalan Şiiri - Osman Bulut

Dönüp baktım bunca yılın sonunda
Pişmanlıklar elde avuçta kalan.
Parlayan ışıklar söndü anında,
Karanlıklar elde avuçta kalan.

Ömrümü eledim buldum bir elek,
Hayrım birkaç avuç, hatam on şelek
Kusur, kabahat çok değilim melek
Noksanlıklar elde avuçta kalan.

Kızmak darılmak yok, kavga yok artık,
Fıtratınca davranır her yaratık.
Hoyratlıktan daha kibar, daha şık
Hayranlıklar elde avuçta kalan.

Her şeyi kendine yontan keserler,
Bencillere ne kadar çok benzerler.
Hiç ihtiyaç duymadığım mikserler,
Yağdanlıklar elde avuçta kalan.

“Herkes çoban, güttüğünden de mesul”
Böyle uyarıyor bizi son Resul.
Sultanlık sunulsa ederdim kabul,
Çobanlıklar elde avuçta kalan.

İyiliğin tadı hiç bir şeyde yok,
Köpüklü kahvede, demli çayda yok.
Fenalıktan kula zerre fayda yok,
İnsanlıklar elde avuçta kalan.

Ne bir çiçek gördüm açıp solmayan,
Ne de bülbül gördüm saç baş yolmayan.
Kalpler bir de olsa seyran olmayan,
Samanlıklar elde avuçta kalan.

Yaşanmıyor duyguların tamamı,
Yarına kalıyor bazen devamı.
Mahşere sarkınca gönül bayramı,
Kurbanlıklar elde avuçta kalan.

Dağda odun bitti mangalda kömür,
Osman gel doğayı biraz az sömür.
Buhar oldu gitti koskoca ömür,
Çaydanlıklar elde avuçta kalan.
20.08.2026 Şirinevler