El âlem ne der, büyükler dururken,
Çocuğu öpüp koklamak ayıptır.
Sevgi gösterilmez herkesin önünde,
Sarılmak gizlidir, susmak makbuldür.
El âlem ne der, dizine oturtma,
Şımartırsın, sonra söz dinlemezmiş.
Bir “aferin” çoktur kalabalıkta,
Çocuk dediğin sertlikle büyürmüş.
El âlem ne der, erkek adam ağlamaz,
Kız kısmı da pek gülmez uluorta.
Sevgi içte kalır, dışarı taşmaz,
Yanak kızarırsa düşersin dert orta.
El âlem ne der, herkes bakarken,
Ananın eli çocuğun başında durmaz.
Gece karanlıkta sessizce severken,
Gündüz vakti yüzüne vurmaz.
El âlem ne der diye diye,
Bir nesil büyüdü eksik baharla.
Sarılmak kaldı evin kuytusunda,
Sevgi konuşmadı kalabalıklarla.
Şimdi biz çocuklarımızı öperken,
Bir yanımız hâlâ ürkek biraz.
Sanki biri çıkıp diyecek hemen:
“Ne yapıyorsun, el âlem bakar!”
Kayıt Tarihi : 24.2.2026 16:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!