Eksilten Şiiri - Berkay Burak Karaca

Dirhem dirhem kayboluyorum,
Nereye gitsem ne yapsam,
Kendime değmiyor hiçbir yer.
Sanki bütün şehirler beni tanıyor da
Hiçbiri adımı ağzına almıyor.
Ağır ağır düşünüyorum geleceğimi;
Nerede, nasıl, kimlerle?
Düşündükçe parça parça eksiliyorum.
Bir yanım çocukluğumun avlusunda kalmış,
Bir yanım hiç varamamış olduğu yolların başında.
Renkli bir ruhum vardı,
Sesler, şarkılar, umutlar...
Şimdi hepsi tek tek ayrılıyor benden.
Bir tren garı sessizliği çökmüş içime,
Gelen yok, giden çok.
Parıldardı gözlerim,
Şiirlerim aşka yazılırdı,
Okurken içim kanatlanırdı.
Şimdi ne umut var,
Ne de kalbime uğrayan bir ses.
Yalnızlığın paslı kapılarını aralıyorum her gece,
Karşıma yine kendim çıkıyorum.
Bir insan kendinden ne kadar uzaklaşabilirse
O kadar uzağım artık.
Aynalara bakıyorum,
Yüzüm yerinde duruyor ama
İçimde yaşayan adam çoktan çekip gitmiş gibi.
Bazı sabahlar güneş doğuyor,
Fakat bana ulaşmıyor ışığı.
Bazı akşamlar karanlık çöküyor,
Fakat bende zaten gece var.
Solgunum, yorulmuşum,
Geriye sade bir can taşır olmuşum.
Ne bir zafer hikâyesiyim artık
Ne de yenilgime ağıt yakacak kadar güçlü.
Sadece yürüyorum,
Omuzlarımda adını koyamadığım bir ömürle.
Ve biliyorum,
İnsan bazen ölmeden önce de eksilir,
Bazen kalbi atmaktan vazgeçmez ama
Hayata karışmaktan vazgeçer.