Perdelerim anneanne yadigârı, odamda bir eski zaman sessizliği.
Masamın üzerinde, sanki zamanı durduran akvaryum,
Mavi beyaz melek balıklarım...
Çiçekli elbisem bugün örtüme küskün,
Oysa masamda bir çift elin eksikliği sızlar.
Pişen yemeğin kokusu pencereleri aştı da,
Hani o beklenen misafir, o huzurlu ses gelmedi?
Bahçeyi sulamak lazım; sanki ruhumun çiçekleri sensiz susuz, sensiz boynu bükük.
Keşke bir el değse bahçeme,
Keşke mutfaktan o en sevdiğim kekin kokusu yükselse.
Kaldırdığım o tozlu dantel örtüler, inatla serilse masaya,
Kekin yanına taze bir limonata, buz gibi...
Özlemimden yüzümü ıslatan yaşlarım,
Bir şefkatli dokunuşla silinse keşke.
Ve o el...
Sadece annemin eli olsa.
Kayıt Tarihi : 6.07.2026 19:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı özlemler, zaman geçse de odanın içinde bir 'eski zaman sessizliği' gibi asılı kalır... Masamda, perdelerimde, hatta çiçeklerimin boynunda hep o aynı eksiklik... Bazen sadece bir anlık huzur, belki çocukluktan kalma bir koku, en çok da bir şefkatli dokunuş aranır. Ve o el... Sadece annemin eli olsa. Hatıraların, özlemin ve sessiz bekleyişlerin şiiri... (Sizin de içinizde hep aynı özlemle beklediğiniz o el var mı? )
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!