Eksik Kalan Her Şey İçin

Dünya bazen sadece senin etrafında dönmüyor gibi gelir; sanki herkes bir yere yetişiyor da bir tek sen durakta unutulmuşsun gibi. Kalbinin orta yerinde bir sızı peyda olur; ne tam geçer ne de tam öldürür. Adına bazen 'özlem' dersin, bazen 'geç kalmışlık'. Ama en çok da 'vazgeçmek' zorunda kalmanın o buruk tadıdır bu.

İnsan, sevdiğinden değil de artık sevilmediğinden emin olduğunda yorulurmuş. Elinden geleni yaptıktan sonra, elinden bir şey gelmediğini fark etmek en büyük yenilgiymiş meğer. Birinin hayatında yer kaplamaya çalışırken, kendi hayatından ne kadar çok eksildiğini fark edemiyorsun o anlarda. Sonra bir gün bakıyorsun ki; ne geri dönecek bir yolun kalmış, ne de gidecek dermanın.

Şimdi tüm o gürültülü vedaları, yarım kalmış cümleleri ve hiç yazılmamış mektupları bir kenara bırakma vakti. Çünkü bazen en büyük sadakat, kendine olan saygını korumak için sessizce uzaklaşmaktır. Unutma; senin kıymetini bilmeyen bir gönülde kalabalık olacağına, kendi yalnızlığında hükümdar olmak çok daha onurludur.

Sonuçta hayat, birilerini bekleyerek geçmeyecek kadar kısa; ama birilerini hiç unutamayacak kadar da uzun bir yolculuktur.