Ich habe durch Schweigen gelernt
manche Dinge lassen sich nicht erzählen
Wegzugehen ist manchmal wie zu bleiben
Ein Vater hält manchmal eure Hände aus der Ferne
Yedi İlke
Ben, önce düşüncede doğdum.
Henüz kimse beni tanımazken,
zihnim çoktan bir dünya kurmuştu kendine.
Bir saati geri sardım usulca,
Zaman, bir rüya gibi çözüldü avucumda.
Kuşlar öteye değil, geriye uçtu,
Gül, solarken yeniden tomurcuklaştı.
Ben Ekrem…
Gecenin derininden süzülen bir rüyayım.
Tarihin penceresinden değil artık—
Onun özünden konuşurum.
Ekrem’in Türküsü
Adıyaman’dan başlar içimdeki yol,
Gölbaşı’nın serinliğinde bekler eski bir soluk.
Balkar’ın taşında ana duası saklı,
Yüreğimde yankı: “Ekrem, unutma toprağını.”
“Erkan, Benim Oğlum (Ve Rüyanın Gerçeğe Dönüşü)”
Erkan benim oğlum,
Ruhumdan düşen ilk kıvılcım…
Daha doğmadan tanıdım ben onu,
Bir gece, derin bir uykunun eşiğinde
Bir gece oturdum balkonda,
Isar’dan gelen serin bir koku vardı.
Gökyüzü sanki başka bir yerin
yorgun perdesiydi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!