Ekolojik Aşk 2 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Ey gülüşü gün doğumunu kıskandıran sevgili, senin bir bakışın, uzun kışlardan dönen kuşların ilk şarkısı kadar umut dolu.
Ve aşk, zamana yenilmeyen bir şarkıdır; onu en güzel söyleyen ise birbirini hiç unutmayan iki yürektir.
Aşk

Ebedî Bahar
Gecenin ipek sessizliğinde bir yıldız düştü gönlüme. Adını söylemedim; çünkü bazı isimler, yalnız kalbin mabedinde yankılanır.
Ey sevgili, sen geldiğinden beri ırmaklar daha berrak akar, güller daha ağır kokar, rüzgâr bile kanatlarına umut yüklenmiş bir kuş gibi eser.
Kader, yollarımıza dağlar, nehirler, uzun ayrılıklar koyabilir. Fakat hangi ufka baksam, göğün en aydınlık çizgisi hep sana çıkar.
Bir gün saçlarımıza kar yağsa da, ellerimiz yılların izini taşısa da, gözlerimizde ilk buluşmanın utangaç ışığı sönmesin.
Çünkü aşk, yalnız gençliğin coşkusu değildir. Aşk, yılların yıpratamadığı bir sadakat, sessizce büyüyen bir dua, iki kalbin aynı göğe aynı umutla bakabilmesidir.
Eğer ömrüm bir şarkıysa, en güzel kıtası sensin. Eğer özüm bir yolculuksa, en huzurlu durağı sensin.
Ve biliyorum; zaman, taşları aşındırabilir, ormanları değiştirebilir, mevsimleri birbirine katabilir.
Ama gerçek sevda, gökteki kutup yıldızı gibi, ne fırtınadan korkar ne de geceden.
O, iki yüreğin sonsuzluğa bıraktığı en parlak izdir.
Aşk

Yarım Kalan Cümle
Sana bir şiir yazacaktım.
Sonra vazgeçtim.
Çünkü insan, en çok sevdiği kişiye en az benzeyen kelimeleri seçiyor.
Bütün cümlelerim kapıya kadar gelip geri döndü. Sanki kalbim, kendini anlatmayı unutmuş eski bir şehir.
Bana, "Unutursun," dediler.
İnsan sevdiğini unutmaz. Sadece, onun yokluğuyla konuşmayı öğrenir.
Garip olan şu: Sen gittin belki, ama masamdaki boş sandalye hâlâ seni benden iyi tanıyor.
Bir gün karşılaşırsak, sana büyük sözler söylemeyeceğim.
"İyi misin?" diyeceğim yalnız.
Çünkü bazen bir insanın bütün ömrü, sorulamamış tek bir sorunun içinde bekler.
Ve ben, seni değil belki,
ama seninle olabileceğim o kişiyi özlüyorum.
İnsan bazen bir başkasını değil, yarım kalmış kendini severmiş.
Bunu, seni sevdikten sonra öğrendim.
Aşk

Bugün açan gül, yarın rüzgâra karışır;
İnsan da bir yolcudur, vakit usulca aşınır.
Madem gönlüm seni buldu bu kısa ömürde,
Bir anlık sevda bile sonsuzluğa yakışır.

Takvimler eksilir, yıldızlar yer değiştirir,
Nice hükümdar geçer, nice saray sessizleşir.
Bir tek içten sevilen yürek kalır geriye;
Aşk, zamana değil, samimiyete yenilir.
Aşk

Ey sevgili, gülüşün bir sabah kadar berrak,
Kederi bile umutla örten ince bir yaprak.
Sen varken dünya, dar bir han değil bana;
Her nefes, göğe açılan sessiz bir durak.

Kadehimde şarap değil, senin adın parlıyor;
Kalbim her çarpışında yeni bir bahar oluyor.
Anladım: İnsan ömrünü yıllarla ölçemez,
Bir tek gerçek sevgi, ömrü ömre bağlıyor.
Aşk

Bir Kadeh Gökyüzü
Bugün açan gül, yarın rüzgâra karışır;
İnsan da bir yolcudur, vakit usulca aşınır.
Madem gönlüm seni buldu bu kısa ömürde,
Bir anlık sevda bile sonsuzluğa yakışır.

Takvimler eksilir, yıldızlar yer değiştirir,
Nice hükümdar geçer, nice saray sessizleşir.
Bir tek içten sevilen yürek kalır geriye;
Aşk, zamana değil, samimiyete yenilir.

Ey sevgili, gülüşün bir sabah kadar berrak,
Kederi bile umutla örten ince bir yaprak.
Sen varken dünya, dar bir han değil bana;
Her nefes, göğe açılan sessiz bir durak.

Kadehimde şarap değil, senin adın parlıyor;
Kalbim her çarpışında yeni bir bahar oluyor.
Anladım: İnsan ömrünü yıllarla ölçemez,
Bir tek gerçek sevgi, ömrü ömre bağlıyor.
Aşk

Sen Gelince
Aaaaaaaaaaşk
Bana
"Ne değişti?" diye sordular.
"Gökyüzü," demedim.
"Deniz," de.
Çünkü onlar
eskiden de yerindeydi.
Değişen,
bir sabahın bana
sen diye doğmasıydı.

Aaaaaaaaali

Ve anladım;
İnsan,
en çok sevdiğini beklerken değil,
onu içinde taşıyabildiğinde
yalnız olmaktan vazgeçiyor.

Ooooooooooyyyy

Ve anladım;
İnsan,
en çok sevdiğini beklerken değil,
onu içinde taşıyabildiğinde
yalnız olmaktan vazgeçiyor.

Aaaaaaaaaaşk

Meğer aşk,
bir kalbe girmek değilmiş;
bir kalbin
dünyaya bakışını değiştirmekmiş.
Şimdi hangi yola çıksam
biraz sana varıyor.
Hangi sessizliğe otursam
biraz sen konuşuyorsun.

Aaaaaaaaali

Ve anladım;
İnsan,
en çok sevdiğini beklerken değil,
onu içinde taşıyabildiğinde
yalnız olmaktan vazgeçiyor.

Ooooooooooyyyy

Ve anladım;
İnsan,
en çok sevdiğini beklerken değil,
onu içinde taşıyabildiğinde
yalnız olmaktan vazgeçiyor.
Aşk

Biraz Sen
Bana "Ne kadar sevdin?" diye sordular.
Ölçemedim.
Çünkü sevgi, sayılarla konuşmayı
çoktan bırakmıştı.
Sen gelince,
Saatler zamanı değil,
seni beklemeye başladı.
Pencerem, dışarıyı değil,
geleceğin yolu oldu.
Ben ise kendimi değil,
gözlerindeki beni yaşamaya başladım.
Aşk,
Birine "Seni seviyorum." demek değildir.
Onun sustuğu yerde susabilmek,
Gülümsediği yerde içten çoğalabilmek,
Ve ayrıyken bile
kalbini incitmemektir.
Şimdi biliyorum;
İnsan, bir başkasına kavuştuğu için değil,
O başkasında kendine daha dürüst
olduğu için âşık olur.
Aşk

Sevgi,
birbirinin içinde iyi kalabilmekmiş.
Şimdi ne zaman kendime rastlasam,
Biraz sen çıkıyorsun.
Ve anlıyorum;
Bazı insanlar hayata girmez.
Hayatın anlamına dönüşür.
Aşk

HEY
Aaaaaaaaaaşk
Ey gülüşü gün doğumunu kıskandıran sevgili, senin bir bakışın, uzun kışlardan dönen kuşların ilk şarkısı kadar umut dolu.
Ve aşk, zamana yenilmeyen bir şarkıdır; onu en güzel söyleyen ise birbirini hiç unutmayan iki yürektir.

Aaaaaaaaali

Şimdi ne zaman kendime rastlasam,
Biraz sen çıkıyorsun.
Ve anlıyorum;
Bazı insanlar hayata girmez.
Hayatın anlamına dönüşür.

Oooooooooyyyy

Şimdi ne zaman kendime rastlasam,
Biraz sen çıkıyorsun.
Ve anlıyorum;
Bazı insanlar hayata girmez.
Hayatın anlamına dönüşür.

Aaaaaaaaaaşk

Kadehimde şarap değil, senin adın parlıyor;
Kalbim her çarpışında yeni bir bahar oluyor.
Anladım: İnsan ömrünü yıllarla ölçemez,
Bir tek gerçek sevgi, ömrü ömre bağlıyor.

Aaaaaaaaali

Şimdi ne zaman kendime rastlasam,
Biraz sen çıkıyorsun.
Ve anlıyorum;
Bazı insanlar hayata girmez.
Hayatın anlamına dönüşür.

Oooooooooyyyy

Şimdi ne zaman kendime rastlasam,
Biraz sen çıkıyorsun.
Ve anlıyorum;
Bazı insanlar hayata girmez.
Hayatın anlamına dönüşür.
Aşk

Belki bir gün karşılaşırız.
Ne geçmişi konuşuruz
ne de ayrılığı.
Yalnız aynı sessizliğin içinde
göz göze geliriz.
Ve anlarız ki,
bazı aşklar bitmez;
yalnızca zamanın derinliklerinde
bir şehrin hafızası gibi
usulca yaşamaya devam eder.
Aşk

Şehrin Unutmadığı Yüz
Bir şehrin seni unuttuğunu sanırsın.
Oysa bir akşam vakti,
eski bir sokağın taşları
adımlarını senden daha iyi hatırlar.
Ben de öyle unuttuğumu sandım seni.
Sonra bir pencere açıldı.
İçeriden ince bir ışık sokağa düştü.
Ne seni gördüm
ne de sesini duydum.
Ama kalbim,
eski bir kitabın arasından çıkan kurumuş bir çiçek gibi
yeniden konuşmaya başladı.
Aşk, belki de
bir insana kavuşmak değildir.
Onun bıraktığı sessizliği
yıllar geçse de incitmeden taşıyabilmektir.
Şehir değişti.
Dükkânlar kapandı,
ağaçlar büyüdü,
çocuklar yaşlandı.
Fakat bazı akşamlar,
gökyüzünün rengi hâlâ
sana baktığım ilk günü hatırlatıyor.
İnsan, sevdiğiyle birlikte değil yalnız;
onu hatırlama biçimiyle de yaşar.
Bu yüzden ben,
her yağmurdan sonra parlayan kaldırımlarda
kendime değil,
sana doğru yürüyormuş gibi hissederim.
Belki bir gün karşılaşırız.
Ne geçmişi konuşuruz
ne de ayrılığı.
Yalnız aynı sessizliğin içinde
göz göze geliriz.
Ve anlarız ki,
bazı aşklar bitmez;
yalnızca zamanın derinliklerinde
bir şehrin hafızası gibi
usulca yaşamaya devam eder.
Aşk

Bir şehrin seni unuttuğunu sanırsın.
Oysa bir akşam vakti,
eski bir sokağın taşları
adımlarını senden daha iyi hatırlar.
Ben de öyle unuttuğumu sandım seni.
Sonra bir pencere açıldı.
İçeriden ince bir ışık sokağa düştü.
Ne seni gördüm
ne de sesini duydum.
Ama kalbim,
eski bir kitabın arasından çıkan kurumuş bir çiçek gibi
yeniden konuşmaya başladı.
Aşk

Birbirimize Doğru
Aşkı bir çiçeğe benzetmedim hiç.
Çiçek açar, solar.
Oysa sen, zamanın içinde büyüyen sessiz bir düşünce oldun.
Bir sabah pencereyi açtım. Rüzgâr içeri girdi.
Sen gelmedin.
Ama yokluğun bile odanın düzenini değiştirdi.
Demek ki insan, yalnız dokunduğuyla değil, düşündüğüyle de yaşarmış.
Deniz, kıyıya her gün yeniden ulaşır. Ulaştığını bilmeden.
Belki sevgi de böyledir; karşılık beklemeden kendi yolunu tamamlayan bir akıştır.
Sana baktığımda bir yüz görmüyorum yalnız.
Dünyanın, bir insan aracılığıyla kendini yeniden anlatma çabasını görüyorum.
Ve anlıyorum:
Aşk, iki kişinin aynı gökyüzünü paylaşması değil,
Gökyüzüne baktıklarında aynı soruyu sessizce sorabilmeleridir.
Belki bu yüzden adını söylediğimde bir insanı değil,
Hayatın, biraz daha anlaşılır oluşunu seviyorum.
Aşk