Ege ve İzmir Kokuları

I

İzmir sen yaralı bir martısın
Göğsünde hüzün taşıyan
Kanatlarında eski yangınların izi
Yine de uçuyorsun masmavi denizinde
Ne umut tükeniyor
Ne çığlığında bir şarkı...

II

Aşıklar şehri
Sen bir yanardağsın en ateşlisinden
İçinden binlerce lav akıyor
Patlamalar arka arkaya
Sevdalar püskürtüyor
Yeniden ve yeniden
Taş kesilmiş yürekler arasında

III

Hem yangın hem deniz
Hem hasret hem vuslat
Bir kıyısında gülüşler
Bir kıyısında hüzünler
Ve ortasında
Hiç bitmeyecekmiş gibi duran
Bir akşam üstü: pembe, uzun, derin...
Aşkta böyle bir şeydir işte.

IV

Bana bir İzmir türküsü mırıldansana
İçinde umut da olsun
Hüzün de
Tıpkı körfezin suları gibi
Durgun da olsa
Derinlere saklanmış
Bir dalga gizli olsun

V

Aklımı çeliyor
Bu Ege akşamı
Seni daha çok sevdim
Belki de o yüzden
Bırak
Yangınlar çıksın yüreğimde
Bırak tutuşsun
Liman ışıkları
Sen istediğin için
İzmir
Bir daha sönmeyecek
Benim gözlerimde..

Vl

Eylül düşer İzmir'in üstüne
Bir tül gibi, bir hüzün gibi
Ama güzel
Ama geçmişin anılarıyla dolu
Tıpkı senin gibi
Gittiğinden sonra
Bana Kalan
O güzel hüznüm gibi

Vll

Sen izmirsin işte
Hem hüznüm
Hem coşkum
Geceleri içime çektiğim
O ılık İmbat
Gündüzleri gözlerimi yakan
O keskin güneş
Tenin de Ege'nin tuzu
Dilinde üzümlerin şekeri

Vlll

Hey hey!
Eylül de gelse, kışta gelse
İzmir sıcaktır, hep sıcacık
Yüreğim gibi
Sana da düşer mi Eylül'ün hüznü
Bana da düşer
Bana bir İzmir türküsü düşer.

IX

İzmir Eylül'de
Benim yüreğim gibi
Hem sıcak, hem serin
Hem seni arar
Hem kendini...

X

İzmir
Sonbaharda
Kısacık bir şiir gibi
İki mısrada tükenir
Ve kalır
Uzun bir özlem

Xl

İzmir
İçimde en çok
Sonbaharda büyüyen şehir
Çünkü yaprakların düşüşünü
Senin gözlerinden öğreniyorum

Xll

Bir deniz düşün
Elinde sararmış yapraklar
Karşı kıyıya
Savuruyor hafifçe
Adı İzmir
Biraz hüzün, biraz dalga

Xlll

Ve ben biliyorum İzmir
Sonbahar en çok
Sana yakışıyor
Çünkü bir gülüşün
Bütün mevsimleri
Aynı anda getiriyor