Deniz parmaklaşıyor
Sülünleşiyor
Çalıyor, çalıyor toprağın ses tellerini
Bir ses...
Şaşırıyor insan, parmaklar mı tel
Yoksa yeşil teller mi parmak.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Namık Kemal Lisedi ilk mezunundan hocasına selam ve sevgiler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta