Efkarfen Şiiri - Selahattin Koca

Gecenin karanlığı sözlerimden yansır,
Tam uyuyacakken beni bir hal aldı.
Sabah olmasın, dertlerim yarım kaldı;
Bir şey bana yazmam gerektiğini hatırlattı.
​
Beklemekten törpülendi ömür,
Beklediğim kişinin kaybolmuş yönü.
Vuslatın gölgesini üzerimde görüp,
Belki acıma son verecek ölüm.
​
Onlarca şiirim var, okuyana basit gelir,
Canımı sıkan da bu; değer görmez hiçbiri.
Yazıyorum anlamıyorlar, gelgelelim;
Seni anlattığım kelimelere dönmez dilleri.
​
Tarif edilemez bir boşluktayım,
Kalbim sen seversen hoşnut kalır.
Bu aralar pes etmek geçiyor aklımdan,
Cezasını verdim, sürgüne yollayıp.
​
Akıl uslanır mı, sen söyle?
Ya da gel böyle düşünmesini önle.
Dönmeyeceğine dair var bir söylem,
Unutsun beni demişsin sözde.
​
Duyduklarıma inanmayı bıraktım,
Kötülük insanların dilinde normal artık.
Neden kötülüğümü isterler anlamıyorum,
Seni sevmekten başka kime ne yaptım?
​
Kimseye bir zararım dokunmadı,
Belki kendime; onlara ne?
Kıskanıyorlarsa gözlerinden okunmalı,
Herkes tanısın sofrasındaki kurtları.
​
Bu yüzden hepsiyle aram açık, mesafeliyim,
Onların da işine geliyor uzak tutmak deliyi.
Dünyada bir sen varsın konuşmak istediğim,
Sen de benden kaçıyorsun, iyi mi?
​
Bu boşlukta savrulup dursam da ben,
Vazgeçmem, imkansız denilen seferden.
Kapansın yollar, sen şunu bil yeter;
Gönlüm sana uçmayı hedefleyen Hezarfen.