Zamandı adınız efendi! geniş ve sürekliydi
Anda asılı kalan her şeyi heba ederdiniz bu yüzden
Renkli bir meltem gibi eserdiniz sonra yüzümüzde
Yanaklarınızın tepelerinde efendi! kuyular açılırdı.
Baş döndüren tavaflar yapılırdı arasında.
Siz , efendi! bıkmazdınız dudaklarınızın patikalarını kıvırmaya.
Düşünmezdiniz nasıl girift olmuş acımız ve umudumuz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta