Ebedi Millet Şiiri - İsa Melek

Türk’üm, Türk oğlu Türk!
Özüm sözüm bir benim.
Kurmuşum on yedi devlet,
Sönmüş ocağım on altısında millet.

Bilge Kağan yazdırmış Kül Tigin;
Uyarmış atalarımı binlercesi sözünden!
Ne vakit şaşırmış yolum, sapmışım,
Baştan aşağıya düşmüşüm esir.

Fakat sığmamışım bendi yıkılan sulara,
Demir dağları eritip düşmüşüm yollara.
Bozkurt'un izinde, yeniden bulmuşum özümü,
Kanla, irfanla mühürlemişim son sözümü.

Fıtrat değişmez, damardaki asil kan,
Boyun eğmez tunç yürekler, şaha kalkar her zindan.
Bir gece Kürşad’ın narasıyla çınlarken saraylar,
Küllerimden doğmuşum, yırtıp atarken esareti.

Yanar şimdi on yedinci ocağım, sönmez ebedi,
Göğsümde taşıdığım o sarsılmaz cesareti.
Dün Bilge Kağan idi, bugün parlayan Cumhuriyet,
Kıyamete dek var olacak bu şanlı memleket!