Eda Çayan Şiirleri - Şair Eda Çayan

Gökyüzü yılların yalnızlığını kusuyordu sonunda
Biriktirdiği tüm acıları ortaya çıkarırcasına
Yere düşen her damlada canı yanıyordu adeta
Biter sanıyordu içindeki enkazlar ağladıkça

İlk defa bu kadar yorulmuştu dünyadan

Meltem saklanır yalnızlığında tuzlu maviye
Soğuk soğuk eserek vurur rüzgar tenime
Üşüyen kalbimin farkında değil kimse
Şahitti tüm sessizliğime Çeşme

Belki bir sabah uyanırsın Dalyanda

Ne de yakışırdı dudaklarına o kelime
Her duyduğumda gülümseme beliriverirdi yüzümde
Yıllarca senin için büyüsem de
Yine de çocuk kalacaktım gözünde

Severdin gözlerimin rengini ve derinliğini

Üç yılın mesafesi durdu kalbimin eşiğinde
Uzaklık diye bir kelime düştü dilimden
Titreyen dizlerim, ne yapacağını bilmeden
Adımların yaklaşıyordu bedenime

Gözlerin, anlatıyordu sona eren özlemini

Pencere kenarında durmuş düşünüyordum seni
Bulutların gözyaşlarında unutulmaz dans edişini,
Bana baktığında gülen gözlerinin yeşilini,
Dudaklarından dökülen seni seviyorum kelimesini.

Bir çiçek gibi güzeldin mevsiminde

Lanetlenmiş bir efendi
Seçti hayatımı mahvetmeyi
Hoşuma gideceğini bilmeden
Öğretti günahına ortak olmayı

Biliyordum beni delirteceğini

Gözlerin kelimelerinden daha iyi ifade ederdi sevgini
Hatıralar yer ederken zihnimde, özlerdim geçmişteki seni
Belirsiz duygularından uzaklaştığım her seferinde
Yine oradaydım sevgisiz bir bedende

Ellerin gezerdi saçlarımın arasında

Telefon kulağımda dinliyordum seni
Yüreğimde oluşan kırıkları hissederken
Kelimelerin çoğaldıkça yanıyordu canım
Ve bundan bir haberdar olmayan sen

Haklı sanıyordun kendini belki de

Aramızda beliriveren ilk kelimeydi
Sen söyledikçe gözlerim gülerdi
Ellerimi tutarken söyledin bir Pazartesi
Küçük ellerin aynı koala gibi,

Beni görmek isterdin her saniye

Severken göremedim kendimi kaybettiğimi
Bir adım daha yaklaşsam ruhum yaralanacaktı belki
İçimde büyüyen bir fırtınaydı zannettiğim sevgi
Acı verse de kilidi kırılmış oda gibi

Sayamadım kaç kez sustuğumu