Ecel Adresini Biliyor Şiiri - Mustafa Alp

yemek de boş, içmek de.
vakti değilse aşk bile yük gelir insana.

öpeceksen vaktinde öp güzel gözlünü.
yarına bıraktığın öpücüğün yarın dudağı bulunmayabilir.

seviyorsan söyle.
öyle içine atıp da aşkı mahzende yıllandırma.
şarap bekledikçe kıymetlenir belki,
sevda bekledikçe değil.

kapını çalana bak,
ama önce niyetine.
her gelen misafir değildir,
kimi gönlüne oturur,
kimi ömrüne.

gidene de fazla üzülme.
insanın kapısından çıkan herkes hayatından eksilmez,
bazısı gidince ev ferahlar.

kardeşin gecenin üçünde ararsa,
sesi de biraz dünyaya yabancıysa,
hesabı sabaha bırak.
önce dinle.
çünkü insan en çok aklı başında değilken yüreğindekini söyler.

canın acıyorsa bağır.
güleceksen kahkahayla gül.
dünya,
ciddiye alınacak kadar uzun,
surat asacak kadar da mühim değil.

içeceksen de kadehle yarışma.
sonuncusu seni senden edecekse bırak masada kalsın.

şişenin dibinde ne hakikat gördüm,
ne huzur.

çoğu insan derdini boğmaya içer de
sabah bir bakar,
dert yüzme biliyor.

aynaya baktığında saçındaki aklarla kavga etme. ihtiyarlık saçta başlamaz be gönül,
insan,
heveslerini gömmeye başlayınca yaşlanır.

ölümden de korkup durma.

o, sen doğduğun gün adresini cebine koydu zaten.
sen yaşamaya bak.

birkaç güzel insan sev,
birkaç güzel söz bırak,
bir sofrada fazla otur,
bir dostun derdine geç kalma.

mal mı?

senin sandığın her şey senden sonraki sahibini bekliyor.

şöhret mi?

bugün adını alkışlayan dünya,
yarın mezar taşındaki harfleri yağmura okutacak.

kin mi?

onu da taşıma.
iki günlük ömrün yarısını başkasına kızarak geçirmek,
kendi cenazene erkenden gitmektir.

öyleyse kalk be gönül.

silkele üzerinden dünün tozunu.

seviyorsan söyle,
özlediysen git,
kırdıysan gönül al,
yorulduysan otur,
ama yaşamayı sakın dinlenmeye bırakma.

çünkü şu dünya kimseye kalmadı.
sana mı kalacak?

ecel gelirken kapıyı çalmaz belki.
ama asıl mesele ölüm değil.

asıl mesele, o kapıya geldiğinde senin hala
bir gün yaşayacağım
diyecek kadar hayatı ertelemiş olmandır.

✍️