Ecel 2 Şiiri - Mehmet Kürşat

Millet dedim öz milleti kuyumu eşti
Vallahi bundan gayri söz demem
Öz yurdumda yurttaşım yolumu kesti
Gel sen söyle nasıl seni özlemem

El yar dedi ben leylayı terkettim
Yunus gibi odun çekmek uğruna
Ben annemi gözü yaşlı beklettim
Üfle gayrı ey israfil suruna

Benim bahtım sevilmeden sevmekmiş
Vatan dedim basmaz oldu bağrına
Yunuslar misali odun çekmekmiş
Hep eğri ağaçlar çıktı şansıma

Kimi kaçtı ama yine olmadı
Bu iş kaçmakla falan olmuyor
Benim berklemekten ferim kalmadı
Ha bu gün ha yarın ecel gelmiyor

Laf değil inanki fena bıkmışım
Boş durup boş söze boş söz katmaktan
Sanki elim ayağım bağlı kalmışım
Zalimin zulmüne bakıp durmaktan

Zoruma gidiyor susup oturmak
Geleceği yok kimsenin imadadetmeye
Sonu yok bu işin boşa beklemek
Ya kara toprağa ya da secdeye

Yumruk kalkmaz olmuş eller kilitli
Olanda avuçtan uçup gitmekte
Bey olmuş işe bak dünkü sidikli
İnsan utanmaz mı ya her şey bitmekte

Ölümü çare bildik çaresizlikten
Onu istemeye de billahi yüz yok
Haybeye binlerce söz söylemekten
Ne olsa eyvallah yarabbi söz yok

İş gidenin ardından dövünmek oldu
Benim diyenler şimdi sinmiş durumda
Gidenin ardına düşmek ne oldu
Bari pislik eksilsin kendinizi vurunda

O büyük bu büyüktü bak işte hepsi öldü
Miras koymadılar mı koydularsa nerede
Kalanların haline köpekler bile güldü
Alın yerine gövde sürünüyor yerlerde

Yalvarmakta neymiş ulan ölüme
Ö lümüne dövüşmek olsun kaderde
Gayrı sürünmektense bu kara yerde
Ömürde şerefli olsun ecelde

Bundan sonra amaç durmamaktır
Gerekirse sağ kalmamaktır
Ecel sende gel artık
Senin de görevin anı bulmaktır.