Ebedi Sürgün Şiiri - Kasım Kobakçı

Gün indi, her tarafı karanlık sarıyor,
İnsan derdini, ıssız yerlerde arıyor,
Derin koca sefalet, yüreğimi yarıyor,
Meçhul sokaklarda, gölgelere karıştım,
Mazideki günler, hesabını soruyor.
*
Ruhum bedenimden uçup, göklere bindi,
Yılların yorgunluğu da, omzuma sindi,
Gözümden akan yaşlar, yanaklardan indi,
Boşlukta savrulan, yapraklara dönüştüm,
Kalbimdeki o fırtına, nihayet dindi.
*
Kışın o soğuk ayazı, tenimi yardı,
Hüznün acı rüzgarı, dört yanımı sardı,
Eskiden içimde, yemyeşil bahar vardı,
Kimsesiz çöllerde, bütünüyle silindim,
Oysa umutlarım, sırf beyaz ile kardı.
*
Gönlüm dertleriyle, her daim çok kederli,
Taşıdığım yükler, ağır ziyan bedelli,
Rüzgarlar bile esiyor, gayet öfkeli,
Sessizliğin ortasında, eridim bittim,
Gözlerim hep yollarda, bekliyor teselli.
*
Kara bahtım, hiçbir vakit yüzüme gülmez,
Kalpteki derin sızıyı, kimseler bilmez,
Kuruyan toprağa, damla sular dökülmez,
Sırrımı dağlara, yavaşça fısıldadım,
Ölümden öteye, inan ki yollar gitmez.
*
Gökyüzünde siyah martılar, ağır uçar,
Hasretin ateşi, bağrımda delik açar,
Korkular karanlıkta, hep üstüme kaçar,
Hatıralar denizinde, derine battım,
Baharı beklerken, ömrüm sonbahar saçar.
*
Aynada gördüğüm yüzüm, iyice çökmüş,
Hayat kollarımı, arkadan tutup bükmüş,
Gönlümdeki sevgi ağacı, kökten sökmüş,
Meğerse tümü yalanmış, safi boş rüya,
Koca dünya, başıma felaketler dökmüş.
*
Bedenim yorgun, ruhum dünden daha yorgun,
Sevgi pınarları, akmıyor artık durgun,
Yüreğim yediği darbeler ile, vurgun,
Boşlukta gölgelerle beraber, yok oldum,
Koca dünya benim için, ebedi sürgün.