Duy Şiiri - Erdal Üstündağ

DUY Açlıktan uyuyamıyorum hanım yollarda gördün mü Uşaklarına bayramda elbise alamayanı rastladın mı Aylarca evine gıda alamadan bir ay zeytin yedin mi Senin mahallende bedenini satanı sen gördün mü

Yoksulluktan ayakkabı pantolon alamadığın oldu mu Çorapsız gezen dulları arka mahallende gördüm mü Bayramlık alamayan hanım dullara yardım ettim mi Yalın ayak gezip alamayıp dul analara rastladınız mı

Duydun mu dulların evine para girmeyen kız kardeşi Ablaya şuraya zekat vereceğim aşağılayan insanları Komplekslilerin boşanmışın çocuğuna ayakkabı alıp Elbise aldım yüze vuran ağlayan analar duydun mu

Sokağa çıkma yasağında zevkten değil etini satanları Ölüm pahasına covitte aş ekmek deyip etini satanları Sahip çıkılmayan hanım gördün mü yardım ettiniz mi Akşam üstü fakir dul sokaklarda yardım için aradın mı

Kefenini annem babam giydirmesin diyen boşanmışları Kefenimi devlet giydirsin haykıyan dul anaya rastladın mı Fakirin askıda ekmek gözetlediğini sen duydun gördün mü Dul etinden yararlanmak için işe alıyor dediğini duydun mu

Yanıbaşınızda dulların iş aradığını duymadınız görmediniz mi Çalışmaya değil etinden yararlanmak için alıyorlar dediklerini Bazı işverenin yararlanamazsa almadıklarını duymadınız mı Dulun ayağı kırılıp alçıda olup çalıştıran babalar gördünüz mü

Yararlanmak için para verip boşanmış olmaz eyvallah dediğini Yararlanamayınca verdiğim parayı ver dediğini duymadınız mı Defol borcumu veririm mangal yürekli kız kardeşe rastladın mı Sahnede madalyaya ihiyaçları yok eşitliğe ihtiyacı var hanımların