Dutlu Kuyu Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Dağ başında ıssız bir yol kenarı,
Gövdesi yarılmış bir dut ağacı
Gölgesinde susuz kalmış bir kuyu
Bekleşirler geçmeyecek yolcuyu

Onca köy var ötelerde gidecek
Yollar ıssız, ne gölge var ne bir su
Hele sıcaklarda dinlenmek gerek
Böyle yerde çıkar insan soluğu

Ama ne dinlenen ne su arayan
Ne yırtıcı bir kuş ne kurt ne kuzu
Ne elinde asa, yaşlı bir çoban
Ne dalda kuş öter ne de yavrusu

Dutun kökü, saçak saçak kuyuda
Dertleşirler kimsesizlik üstüne
Sanki bütün yolcuları uykuda
Neden kimse geçip gitmez köyüne

Bilmezler ki artık her şey mazide
Giden de değişti, yolun kendi de
Kurdun, kuşun bakışı bile başka
İnsanlığın kokusu da rengi de