1952 - Mechul (hos geldi sefa geldi)
düşerken dahi kendine güven,
imkan varsa ayakların üzerine kuma yuvalan,
bir yerini kırmadan tekrar tırmanmak için.
Şayet o koşullar yoksa denize düş ve nefesini tut,
su yüzeyine kadar çık ve yüz.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta