Sen düşsel bir seldin şizofren mahallemin sokoklarından akan
Akarken tüm coşkunla köşe başındaki mazgallara takılan
Mazgallardan çok korkardın
Çünkü mazgallardı seni afiyetle yutan
Sen akarken ben yürürdüm
Veya ben yürürken sen kaçardın içeri botlarımdan
Sonra ayaklarımdan başlıyan bir üşüme
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta