Düşün ki;
Gözlerim görmüyor, karanlık bir dünyanın içinde yaşıyor ve sadece senin sesinle ışık buluyorum kendime,
Düşün ki;
Eğer çekersen sesini dünyamdan, karanlık neymiş o zaman göreceğim, bunun farkındayım,
ve bundan da içten içe korkuyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta