DÜŞMANA NE GEREK VAR?
Dostun kalleşi, arkadaşın çakalı,
Akrabanın akrebi varsa bu hayatta…
Düşmana ne gerek var?
İnsan en derin yarayı
Bazen en güvendiği insandan alır hayatta.
Dost bildiklerim sırtımdan vurdu,
Arkadaş dediklerim yüzüme güldü.
Akraba bildiklerim kalbimde iz bıraktı,
Meğer en büyük fırtına
Kendi limanımda kopmuştu.
Ben herkesi kendim gibi bildim,
Yüreğimi açtım, sevgimi verdim.
Kimseye kötülük düşünmedim,
Ama en çok da iyi niyetimden yenildim.
Herkese değer verdim, kendimi unuttum,
İnsanları tanıdıkça sessizliğe büründüm.
Düşmanım karşıma çıksa ne olur?
Onun niyeti zaten gözlerinden okunur.
Asıl korkulacak olan,
Dost maskesiyle yanına oturandır.
Sana sarılırken içinden hesap yapandır.
Yüzüne gülerken arkandan konuşandır,
En zor gününde bir bahaneyle kaybolandır.
Artık kimseye kırgınlığımı anlatmıyorum,
Her ihaneti kalbime gömüp susuyorum.
Çünkü öğrendim, zaman bana gösterdi:
Herkes yanında yürüyebilir ama
Herkes seninle aynı yolda yürüyemez.
Herkes dostum diyebilir ama
Herkes yüreğinden dost olamaz.
Ben yine de kimseye kin tutmuyorum,
Yaşattıklarını unutmuyor, hesabını Rabbime bırakıyorum.
Çünkü biliyorum;
İnsan bazen en ağır darbeyi
En çok değer verdiği insanlardan alıyor.
Dostun kalleşi, arkadaşın çakalı,
Akrabanın akrebi varsa…
Düşmana ne gerek var?
Ben insan kaybetmedim aslında,
İnsanların gerçek yüzünü tanıdım.
Kaybettiğim insanlar değildi,
Onlara yüklediğim anlamdı.
Ve artık şunu çok iyi biliyorum:
Her gülümseyen dost değildir,
Her yanında duran yoldaş değildir.
Bazen insanı düşmanı değil,
En çok güvendiği insan yaralar.
Kayıt Tarihi : 10.11.2026 23:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
ŞİİRİN HİKÂYESİ Düşmana Ne Gerek Var? Bu şiir, insanın en büyük hayal kırıklıklarını bazen en yakınlarından yaşamasından doğdu. Hayatta dost bildiklerimiz, arkadaş diye güvendiklerimiz, akrabamız diye değer verdiklerimiz vardır. Onlara yüreğimizi açar, sevgimizi verir, zor günlerinde yanlarında oluruz. Karşılığında büyük şeyler beklemeyiz. Biraz samimiyet, biraz vefa ve gerçek bir dostluk yeter bize. Fakat zaman geçtikçe bazı insanların gerçek yüzünü görürüz. Yüzümüze gülenlerin arkamızdan konuştuğunu, yanımızda olduğunu söyleyenlerin zor günümüzde ortadan kaybolduğunu anlarız. İşte insanı en çok yaralayan da budur: Yabancıdan değil, güvendiği insandan darbe almak. Ben bu şiirde yalnızca ihaneti değil, iyi niyetli insanların yaşadığı hayal kırıklığını da anlatmak istedim. Çünkü bazen herkese kendi yüreğimizle yaklaşır, karşımızdakinin de bizim gibi olduğunu düşünürüz. Ama hayat bize herkesin aynı kalbi taşımadığını öğretir. Yine de kimseye kin beslememek, yaşananları Allah'a havale etmek gerektiğine inanıyorum. Çünkü insanın değeri, kendisine yapılan kötülüklerle değil, bütün bunlara rağmen kalbinde taşıdığı iyilikle ölçülür. Bu şiiri yazarken vermek istediğim mesaj şuydu: Düşmanının kim olduğunu bilirsin. Ama dost maskesi takan birinin sana ne zaman zarar vereceğini bilemezsin. Unutmayalım; insan bazen en ağır yarayı en çok güvendiği insanlardan alır. Ve bazen insanın söyleyecek tek bir sözü kalır: Dostun kalleşi, arkadaşın çakalı, akrabanın akrebi varsa… Düşmana ne gerek var?
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!