Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
geceler kalsın bari...son azu gibi...teşekkürler güzel bir paylaşım sevgi ve saygıyla kalın
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari
Yüreğine sağlık
Saygılarımla
Sesim kısık nefesim yetmez artık avaza,
Kör bir hançer sapladın sanki sen şu boğaza,
çok güzeldi çok ayrıca fon müziğide harika olmuş
tebriklerimle
eskiden yaşanan uzun süren kalıcı aşklar vardı ya hani işte ozamanlarda sanki yaşanmış bir aşk gibi bir aşk var burada sitemler ,çırpınışlar, ksükünlük hüüsn her mısrada alevli....
karamsar ama sevda dolu bu şiiri kutluyorum....
Sesim kısık nefesim yetmez artık avaza,
Kör bir hançer sapladın sanki sen şu boğaza,
Mevsimlerimi aldın girmiyor kışa yaza,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Son demi bu ömrümün takvimlerim yanışta,
Hüzünlere boğulur günüm her uyanışta,
Bir tek uykular hala yaşamaya kanışta,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Günlerimizi çalsalarda gecelerimiz bize aittir ve kimse ama kimse gecelerimize ve rüyalarımıza sahşp çıkamaz çıkmamalı.
Kaleminizi ve yüreğinizi kutluyorum. Hüzünlü ama bir o kadar da güzel bir şiir okurrunuz. Yüreğinizdeki hüzünlerin yok olamsını diliyor saygılarımla tam puanımı bırakıyorum sayfanıza
'Düşleri çalmak' çok ince bir buluş.Şiirin özünü yakalamış,zaten sonrası mısralar akmış ırmak gibi...Tebrik ediyorum Ersin üstadım tam puanla...Saygılar...
Avunmuşum kendimce hep boş yere yıllarca,
Görmemiştir sevdalar senin gibi bir yâri,
Katlettin hayatımı yaktın yıktın hunharca,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Ne var ise kopardın bir bir gönül dalımdan,
Denizlerine gömdün her umudu salımdan,
Paramparça ederek çıktın ama falımdan,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Fırtınalar bıraktın baharlar ortasında,
Yüreğim yokluğunun artık her an yasında,
Vuslatımız sadece gönlümün rüyasında,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Sesim kısık nefesim yetmez artık avaza,
Kör bir hançer sapladın sanki sen şu boğaza,
Mevsimlerimi aldın girmiyor kışa yaza,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Son demi bu ömrümün takvimlerim yanışta,
Hüzünlere boğulur günüm her uyanışta,
Bir tek uykular hala yaşamaya kanışta,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Mükemmel bir çalışma, muhteşem bir anlatım, Ersin hocamı can' ı gönülden kutluyorum, hocam kaleminiz var olsun, yüreğinizei ellerinize sağlık, tam puan, Selam ve Saygılarımla.- Berkay Kur.
Son demi bu ömrümün takvimlerim yanışta,
Hüzünlere boğulur günüm her uyanışta,
Bir tek uykular hala yaşamaya kanışta,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
MÜKEMMEL... Kalemini, yüreğini kutlarım abi..
Fırtınalar bıraktın baharlar ortasında,
Yüreğim yokluğunun artık her an yasında,
Vuslatımız sadece gönlümün rüyasında,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Düşlerde çalınırsa... geriye hepten çığlıklar kalır...
Fırtınalar kasırgaya dönüşür...
Güzeldi.
Tebrik ve saygımla
Ne var ise kopardın bir bir gönül dalımdan,
Denizlerine gömdün her umudu salımdan,
Paramparça ederek çıktın ama falımdan,
Düşlerimi de çalma geceler kalsın bari…
Tebrikler dostum.........harikaydı.....
Müzikle şiir , dinlendim sayfanda...teşekkürler
Saygılar sevgiler
Bu şiir ile ilgili 37 tane yorum bulunmakta