Düş Bitmeden Şiiri - Kasım Kobakçı

Hissediyorum nefesini Breton,
Susmalısın artık!
*
Anlıyorum,
Gri duvarlardan geçmeliyim şimdilik.
Yakıp, tüm akıl zincirlerimi,
Alev alev boşluğa,
Bükmeliyim belleğin azminde.
Akan saati,
Magritte görmeden.
*
Bulut kafalı, adam eskizleri,
Boyayamıyorum Breton.
Kanatıyor gözlerimi, her bakış,
Gala’nın sırtındaki okyanus.
Hangi vakit, saçlarında dolaşsa fırçam,
Pas tutuyor,
Titriyor düşümdeki,
Siluet.
*
Bilinçdışı bir masal anlatmak niyetim.
Yazılsın göçtüğümde tabutuma,
İlk harfleri,
Ve
Solurken kederi.
Fütürist hayaletler başucumda,
Hicaz makamı mırıldansın örümcekler.
Dalí’ye serenat,
Şahsımdan.
*
Erimekte, retinamdaki perspektif,
Dayanamıyorum Breton.
İhtimaller fazlasıyla sıvı
Ve akışkan.
Zürafa yanıyor sanki,
Cinnetin kıyısında gibi,
Mor hudutlarım.
Halbuki,
Adem’in yaratılışına değer biçilmezken,
Müzayede salonunda,
Düşselcilik yalan olmamalı.
*
Kör zihinlere, çakıp şimşeği,
Bilinçaltı tünelleri delmeli.
Post modernite çöllerinde ruhların,
Yanılıyor muyum?
Bir işaret ver Breton,
Yahut, tabloya son rengi,
Ebedi fırçan sürsün.
*
Çünkü, ıstakoz çalarken telefonu
Uyanmak yasak.
Balıklar uçmalı penceremden,
İçeri.
Mantık, kapıda bekleyen dilenci,
Kov onu,
Düş bitmeden.