Düş Şiiri - Bektaş Toprak

Yalnızlık mevsiminin en soğuk gecesinde çıkageldin çıkmaz sokağıma
Günlerim karanlığa büründüğünde gözlerinle aydınlandı yürüdüğüm yollar
Yaşamam için gereken tüm kaynaklar gözlerinde mevcuttu aslında
Sahi hep böyle güzel mi gülerdi gözbebeklerin
Yoksa Güneşi mi taşıyordun bakışlarının orta yerinde?

Geldin, üşüyen hayatımın güney yamacına pencereler açtın
Geldin, hayaller kurdurdun geleceğe dair,
Pembe panjurlu hayaller...

Üstüme yıkılan enkazlarda kendimi ararken rastladım sana
Umutsuzluğu dost bildiğimde nefesinle doldu ciğerlerimin her bir köşesi
Yitirdiğim gökyüzümden başka birşey değildi sende bulduğum
Sahi, hep böyle sıcacık mıydı ellerin
Yoksa ağustosu mu saklıyordun avuç içlerinde?

Geldin, 2'ye indirdin yaşadığım coğrafyanın nüfusunu
Geldin, sayfalarını doldurdun hatıra defterimin,
Kalbin kadar temiz sayfalarını...

Düşlerime girdin sonra, gülüşlerim anlamlandı anlam veremediğim hayatta
Uçsuz bucaksız nehirler çağladı kalbimin kılcal damarlarında
Sesin ilaç oluverdi umulmadık bir anda kulaklarımın pasına
Sahi, hep böyle yaşam mı doluydu kelimelerin
Yoksa dilinin ucunda mı duruyordu ilkbahar çiçekleri?

Geldin, çocukların bayram sabahı sevinçlerini doldurdun içime
Geldin, panayır yerine döndü yüreğim
Geldin, Gitme...