Kalabalıkların ortasında bir gölgeyim,
Sesler çarpar duvarlarıma, kimse duymaz beni.
Adım var dillerde, yüzler tanır suretimi,
Ama bir gönül yok ki, kapısını açsın içeri.
Dost dediklerim rüzgâr gibi geçti yanımdan,
Tutamadım hiçbirini, avuçlarım boş şimdi.
Sahipsiz bir akşamın serinliğinde anladım,
İnsan en çok kendine yabancıymış meğer.
Bir avuç toprak bekler hepimizi sabırla,
Ne unvan sorar ne de yüce makam adını.
Büyük harflerle yazılmış nice görkemli isimler,
Şimdi silinmiş bir taşta, yosun tutmuş yadigâr.
Ölüm… en dürüst aynadır yüzümüze tutulan,
Ne varsa içimizde, çıplak kalır karşısında.
Bir saniyelik susuşta biter tüm koşuşturma,
Hırs dediğin ne ki? Bir nefeslik aldanma.
Zamanın dizginini tutamazken bir an bile,
Neye bu telaş, neye bu eğilip bükülüş?
Fırıldak olma rüzgârın önünde,
Dönüp durursun da, bir yere varamazsın.
Ben yine kalabalıkta, kendi sessizliğimdeyim,
Bir yanım dünya, bir yanım dipsiz kuyu.
Anladım ki en ağır yük, insanın kendisiymiş,
Taştan bir ömürdense, çiçekten bir hatıra kalır geriye
Kayıt Tarihi : 29.03.2026 19:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
