Koskoca bir evrende kum kadar insanla yalnız kaldık
Olmayınca zorlasaydık olunca hiç zorlanmazdık
Baharda açan çiçekler güne gülümserken
Biz toprağın altında kalan kök kısımlarıydık
Bir sessiz uçak dumanı gibi göklerde asılı kaldık
Burada ne bulutlar ne de uçan kuşlar tanıdık
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta