sen anasın ana
elbet yüreğin avucunda
olmasın istersin canlarına
hiçbir zarar
ak sütüne nasıl doyduysa çocukların
kıyıdan kalkan bir martı kuşu
yaralı kanatlarıyla çırpınarak
tüm umudu okyanusu aşmak
en kötü karardı onun için uçmak
ama kurtuluştu oraya varmakta
saksılara baktım
güller ve çiçekler
saymakla bitmeyen
binbir çeşitler
ama ben
seni hatırladım
yaralanmış yüreğim
her bir yanından
titreşiyor ama
nasıl anlatsam
yasaklar konmuş
benim sevdama
birşeyler anlatacaktın İbrahim hani
köhne kadersiz nahiyemizden
bir bütün olarak kısa kısa
Ulupınarın suyundan mesela
gölge düşmüş sabahından
klora salgınından
hiç kapıldığın oldu mu güzel annem
yalnızlık denen bir duyguya
işte yedi yıldır taşırım
böyle bir şeyi ben
biz böyle miydik
Hangi mekteplerde okursun bilmem
Görürüm ki her gün aynı nakarattır sürüp gider
Oysa bilirim ki ben mekteplilerim
Mektepler insana hayatı o kadar öğretemez işte
Okuduğum akademilerden bunu öğrendim ben
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!