toprakla doyar gözü ademin
derman değil yara oldum
huzur istedim har oldum
kokunla yatardım demin
alemdim el oldum
yok bazının dönüşleri
olmasa da yare yakışır
bundan sonra her öpüşümde
yüreğine bir yara takışır
o mis koku o huzurlu teni
bilmem bu eller mi katleder
sevip sakınsam da kendimden seni
gönül bir tek sana meyleder
ebedi olan bu sürgünüm kendime
aramıza bir parmaklık gibi çakılsın
sen bile iyi gelmezken derdime
suçlu her kimse ilk o asılsın
sürgünün adı da kendim
seni de kendim gibi zannederdim
dahası.
gam ile parmaklarımı keserdim
yanıklar solfeji ve is kokulu yürek
paslanmış buhranlar ve hayal kırıklığı
anlat desem anlatamaz öylesine buruk
çekip sarsan ya kendine, bu kadarlığım
kararlısın pek tabi gideceksin evinden
sanardım anlaşır kendiyle, affeder
bıktım usandım halefinden selefinden
kâfi, bu adam bu diyarı terk eder.
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 22:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!