Dünya Ne İmiş Şiiri - Kasım Kobakçı

Akşam çökerken, sırlara saklan,
Karanlık geçsin, nurunla aklan,
Bilge sözüyle, gönülde paklan,
O meçhul şeyin, özünde haklan.
*
Sohbet başladı, daraldı zaman,
Kelam bal gibi, kalmasın güman,
İçinde gizli, o şey pek yaman,
Saklan gölgeye, dağılsın duman.
*
Bir lezzet var ki, sorma her tattan,
Her harfin sırrı, süzülür kattan,
Damakta değil, izdir hayattan,
O şeyi koru, saklan tezattan.
*
Gönülde kalır, tortuyu saran,
İsimsiz bir şey, ruhları yaran,
O şeydir ancak, kalplerde duran,
Derinde saklan, sırrına varan.
*
Sisler dağılmış, gerçekler ayan,
Görünmez şeyi, sezermiş duyan,
Kabuğuna gir, saklan ve uyan,
Odur bu keyfi, ruhuna koyan.
*
Daha ne bilgi, ne sırlar akan,
O şeyi görür, içine bakan,
Tenhaya saklan, kıvılcım yakan,
Bir meçhul izdir, hayret bırakan.
*
Kana kana iç, kaynaktan taşan,
Bilgi pınarı, yolcuya koşan,
Saklan kem gözden, o şeyle coşan,
Menzilde bekler, hudutlar aşan.
*
Dünya ne imiş, sırla uyanan,
Perde kalktıkça, nurla yıkanan,
O bir tek şeydir, ruhta barınan,
Perde ardında, sessiz saklanan.