Dünkü çocukluğum Şiiri - Erdoğan Yılmaz

Bizim hayatımız zaten romandı,
Oynadığımız bazen çelik bazen çomaktı.
Uzatma çelik çomaktı, Niyazi Niyazi'ydi,
Hem de Alişangilin Niyazi...

​Yaramazdı Çavuşgilin Ali,
Sanki çok uysaldı Dımgilin Ali!
Bence uysal olan Cevat Abimdi,
Çilesiz Coşkun, Sarı Bilal, Yüksel Abi...
Hepsi benim gönül yaramdı,
Kimisi abim, kimi amcamdı...

​Günde beş defa aklımdan geçerdi,
Renkler; kırmızılar, bazen mor, bazen al.
Dünkü çocukluğum, yeğenim Erdal,
Saçlarını severdim, saçlarımda...
Biraz fazla sevmişim, döküldüler,
Dünkü çocukluğum, ne de çabuk öldüler...

​İsmülü'de dolaşır, Düzköy'e çıkardım,
Çıkardım da Şenol Karakaş'ı görürdüm,
Selami Abi'nin gözlerinde.
"Erdoğan ne haber?" derdi, susturamazdım,
Belli etmezdim, Şenol ağlardı yüreğimde.
"İyiyim, iyiyim Selami Abi, merak etme sen,
Şenol da iyi, gözleri daha yeşil, saçları
Daha sarı, bizi bekliyor cennette..."
Diyemezdim, düğümlenirdi dilim.
Özledik be kardeşim, vuslat için ölmeyi,
Dünkü çocukluğumuzu ölüp de dirilmeyi...

​Garip bir serçe dolaşırdı başımda,
Kâzım amcamın Murat yanımda,
Terlerdi hemen burnunun ucu...
Silemezdim, kızardı, belli ki tekte,
Temizdi yüreği, istese de gizleyemezdi.
Bak Murad'ım, ben de teke düştüm,
Tek kaldım, ölemedim, gözüm terliyor...
​Mekânınız cennet olsun anneli babalı,
Ruhunuz şad olsun, yatın koyun koyuna.
Bakmayın siz benim çocukluğuma,

Galiba Necati Abim haklı, ne de çok dolaştım...
Asgari ücretle param bitmedi,
Desteklemek lazım birilerini,
Yazdım, yazdım derdim bitmedi...
Ne çabuk bitti dünkü çocukluğum...

​Bizim hayatımız zaten romandı,
Oynadığımız bazen çelik bazen çomaktı.
Uzatma çelik çomaktı, Niyazi Niyazi'ydi,
Hem de Alişangilin Niyazi...